Logistyka Formuły 1

Każdy kto chce święcić triumfy w Formule 1 po pierwsze musi być pewny, że rozpocznie od doskonałego startu. Przybycie w odpowiednie miejsce w odpowiednim czasie z 32 tonami sprzętu oraz wiedza, w której skrzyni znajduje się każdy z 10 000 elementów, to podstawa sukcesu.

Wyzwanie, przed którym stają eksperci logistyki każdej z ekip osiąga szczyt kiedy podróż odbywa się za ocean, na przykład na Grand Prix Kanady.

Każde z Grand Prix to ogrom przewożonego bagażu. Około 120 skrzyń i kontenerów jest wysyłanych na drugą stronę oceanu Atlantyckiego z głównej siedziby zespołu WilliamsF1 zlokalizowanej w angielskim Grove. Podczas pakowania, Paul Singlehurst, który jest odpowiedzialny za logistykę, bardzo dokładnie dba o to by zabrać jak najmniej ale jednocześnie wszystko co będzie potrzebne: przysłowiowe poszukiwanie złotego środka. Aby upewnić się, że nic nie zostanie pominięte, tworzy ponad 80 stronicową listę wszystkich dóbr, które trafiają do skrzyń - od samochodów wyścigowych po papierowe chusteczki dla personelu szpitalnego.

Kiedy ekipa WilliamsF1 pakuje wszystko po Grand Prix Monaco, 50 kontenerów o łącznej wadze około sześciu ton już pokonuje drogę morzem do Montrealu. Ponieważ transport statkiem jest tańszy niż lotniczy, skrzynie wypłynęły bezpośrednio po poprzednim wyścigu w Turcji. Ciężarówki WilliamsF1 pokonują powrotną drogę do Grove, gdzie samochody są rozkładane do ostatniej śrubki. W tym samym czasie naczepy są opróżniane i wszystko co jest potrzebne do złożenia wyścigówek bezpośrednio trafia do skrzyń i kontenerów. "Każda część ma swoje stałe miejsce," mówi Singlehurst. "Na torze nie mamy czasu na wielkie poszukiwania".

W piątek, Boeing 747 startuje z lotniska Stansted przelatując nad północno wschodnim Londynem, w kierunku Montrealu pełny cennego ładunku Formuły 1. Czołowa grupa ekipy prowadzona przez Singlehurst'a wraz z około 35 pracownikami WilliamsF1, szefem mechaników i zespołem boksu docierają na tor imienia Gilles'a Villeneuve'a w poniedziałek rano przed wyścigowym weekendem i rozstawia pit. To obejmuje zabudowę podłogi, powieszenie kilkunastu monitorów i instalację sieci komputerowej przy pomocy pół kilometra kabli sieciowych i 300 metrów kabli zasilających. Pełna obsługa wyścigu to blisko 80 osób.

Kiedy ekipa WilliamsF1 może skoncentrować się na trzech samochodach wyścigowych i wymaganych akcesoriach, branża motoryzacyjna, ze swoją ogromną produkcją, musi opanować niesamowity poziom logistyki każdego dnia. "Wiele elementów składających się na każdy pojedynczy model musi pojawić się na taśmie produkcyjnej od ponad 100 dostawców w odpowiednim czasie i w odpowiedniej kolejności i to tylko wtedy kiedy bierze się pod uwagę najważniejszych dostawców w przemyśle samochodowym" mówi Dr. Christoph Lauterwasser z Centrum Technologii Allianz. "To oznacza, że dostawcy muszą stanowić zintegrowany byt dla uzyskania maksymalnych wydajności produkcyjnych".

Rozmiar problematyki logistyki materiałowej w Formule 1 zaczyna być szczególnie widoczny w Montrealu gdzie wielkie ciężarówki stopniowo przyjeżdżają z lotniska i portu. Zespół WilliamsF1 zabiera trzy wyścigówki na każde grand prix. Samochody są montowane na paletach gdy są wysyłane na zmagania poza ocean. Są układane jeden na drugim aby wykorzystać ładownię samolotu. W podróż zabiera się również sześć do siedmiu silników, tak aby ekipa była przygotowana na każdą ewentualność. Oczywiście wszystko uzupełnia masa narzędzi i części zapasowych. Podstawowy pakunek obejmuje również 16 komputerów, 28 laptopów oraz 100 przenośnych radiotelefonów. Nie zapominajmy o 3000 butelek wody mineralnej dla ekipy i jej gości. Mimo, że Kanada zwykle nie jest upalnym wyścigiem zespoły lubią się zabezpieczać, nawet jeśli chodzi o tak prosty bagaż.

Kiedy kierowcy mijają upragnioną flagę z szachownicą na torze Gilles'a Villeneuve'a, dostając sygnał do zrelaksowania się i odpoczynku, pozostali członkowie ekipy WilliamsF1 przyspieszają swoją pracę. Grand Prix USA w Indianapolis odbywa się już tydzień później, co oznacza, że sprzęt musi zostać spakowany i gotowy do transportu najpóźniej przed północą. Samolot wyrusza do Indianapolis o 8 rano w poniedziałek. W ubiegłych latach zespół korzystał z ciężarówek, ale okazało się to zbyt wolny sposób transportu (Montreal od Indianapolis oddziela 1400 km szosy). Na koniec dnia prędkość jest wszystkim w Formule 1 nawet jeżeli chodzi o przygotowania do wyścigu.

Mark Webber, były kierowca zespołu WilliamsF1, o kanadyjskim torze:

"Montreal jest jednym z najszybszych i najatrakcyjniejszych wyścigów w kalendarzu Formuły 1. Na prostych osiągamy maksymalną prędkości 300km/h, zmniejszając ją do 100km/h w kilka sekund przed niektórymi zakrętami. To stawia wielkie wymagania przed hamulcami, których obciążenie jest wyższe niż na jakimkolwiek torze. Ważne staje się abyśmy mogli całkowicie się na nich oprzeć. Inne niebezpieczeństwo to ściany zbliżające się niebezpiecznie blisko w paru miejscach toru. Uniknięcie kontaktu z barierą jest kwestią milimetrów.

---

Tłumaczenie: Anna Dąbrowska, logistica.pl

Tekst oryginalny: www.f1complete.com